Een genadeloze vergelijking die laat zien hoe Bukhari bewijsmateriaal van vijandigheid tegen Ali wegpoetste voor de eer van de daders.
Begin hier en lees dit uit Sahih Muslim:
vrij vertaald:
"Er was een man van de familie van Marwan aangesteld over Medina. Hij riep Sahl ibn Sa'd bij zich en beval hem om Ali te uitschelden. Sahl weigerde dit. De man zei tegen hem: 'Als je weigert (hem te uitschelden), zeg dan tenminste: Moge Allah Aboe Toerab vervloeken.'
Sahl antwoordde: 'Ali had geen naam die hem geliefder was dan Aboe Toerab, en hij was altijd verheugd als hij zo werd genoemd.' De man zei daarop: 'Vertel ons het verhaal, waarom werd hij Aboe Toerab genoemd?'
Sahl vertelde: 'De Boodschapper van Allah ﷺ kwam naar het huis van Fatima, maar trof Ali niet thuis aan. Hij vroeg: "Waar is de zoon van je oom?" Zij antwoordde: "Er was iets tussen hem en mij voorgevallen, waardoor hij boos werd en wegging; hij heeft zijn middagdutje niet hier gedaan."
De Boodschapper van Allah ﷺ zei tegen iemand: "Kijk waar hij is." De persoon kwam terug en zei: "O Boodschapper van Allah, hij ligt te slapen in de moskee." De Boodschapper van Allah ﷺ ging naar hem toe terwijl hij daar lag; zijn gewaad was van zijn zij gevallen en hij zat onder het stof. De Boodschapper van Allah ﷺ begon het stof van hem af te vegen en zei: "Sta op, Aboe Toerab! Sta op, Aboe Toerab!"
Opvallend is dat Sahih Muslim de specifieke naam van de betrokkene onvermeld laat, maar desondanks de essentiële historische context biedt door te verwijzen naar de afkomst van deze persoon uit de familie van Marwan. Deze toevoeging is cruciaal voor de politieke situering van de overlevering. https://nl.wikipedia.org/wiki/Marwan_I )
Hoewel deze hadith eveneens is opgenomen door al-Bukhari, de leermeester van Muslim, vertoont zijn versie (zie hier onder de screen shot) een opmerkelijke "onvolledigheid". Waar men van een autoriteit als al-Bukhari een minstens zo gedetailleerde weergave zou verwachten, ontbreekt in zijn redactie elke verwijzing naar de familiale of politieke achtergrond van de dader. Deze vorm van tekstuele anonimisering duidt op een bewuste omissie die de identiteit van de tegenstanders van Ali ibn Abi Talib en hun nageslacht effectief afschermt. https://shamela.ws/book/1284/4137
In de islamitische wetenschap is de vergelijking tussen de versies van de "Aboe Toerab"-overlevering in
Sahih al-Bukhari en Sahih Muslim een klassiek voorbeeld van hoe redactionele keuzes de historische context kunnen beïnvloeden.
Hieronder volgt een gedetailleerde vergelijking van deze (bewust) censuur (fraude):
In Sahih Muslim is de tekst explicieter over de politieke vijandigheid van die tijd:
- De dader: Er wordt specifiek vermeld dat een gouverneur uit de familie van Marwan(de Omajjaden-dynastie) de opdracht gaf.
- De handeling: Deze gouverneur beval Sahl ibn Sa'd om Ali ibn Abi Talib te vervloeken of te beledigen.
- De context: Het verhaal over de bijnaam "Aboe Toerab" wordt verteld als een directe reactie op deze vijandigheid, om aan te tonen dat wat de gouverneur als belediging bedoelde, voor Ali juist een eretitel was
De versie in Sahih al-Bukhari:
In Sahih al-Bukhari (zoals te zien op de afbeelding en in andere hoofdstukken) is de tekst aanzienlijk ingekort of geanonimiseerd.
- Weglating van de familie: De verwijzing naar de "familie van Marwan" of de Omajjaden is in veel versies volledig afwezig.
- Weglating van de vijandigheid: De context dat Ali gedwongen moest worden vervloekt, wordt vaak overgeslagen. Bukhari begint het verhaal direct bij de aankomst van de Profeet ﷺ bij het huis van Fatima.
- Focus op moraliteit: Bukhari presenteert de overlevering primair als een voorbeeld van de goede band tussen de Profeet en Ali, zonder de politieke spanningen te benoemen die in de Muslim-versie de aanleiding vormden.
Analyse van de "Censuur"
Critici en historici wijzen erop dat Bukhari's methode van weglating twee doelen lijkt te dienen:
- Bescherming van de Sahaba/Familie-eer: Door namen van controversiële figuren of families (zoals de familie van Marwan) weg te laten, voorkomt Bukhari dat de lezer een negatief beeld krijgt van vroege islamitische gezagsdragers (Khoelafaa).
- Harmonisatie: Het verbergt de diepe verdeeldheid en de traditie van het publiekelijk vervloeken van Ali die onder de Omajjaden bestond.
Waar Sahih Muslim dus een historisch-politiek verslag geeft, biedt Sahih al-Bukhari een gezuiverde, spirituele versie van dezelfde gebeurtenis.