Voor het grootste deel van hun geschiedenis waren het jodendom en het vroege christendom geen dominante machten, maar kwetsbare minderheden die moesten manoeuvreren onder de autoriteit van gigantische niet Joodse en niet Christelijke rijken. Van de Babyloniërs en de Perzen tot de Grieken en de Romeinen: deze machten hadden hun eigen religies, waarden en normen wat voor een groot deel niet overeenkwam met wat het Jodendom en het Christendom wilde prediken (maar stiekem toch wel heeft overgenomen uiteindelijk). Deze constante druk vormde een groot risico voor hun bestaan. Als deze gemeenschappen star waren blijven vasthouden aan hun oorspronkelijke godsbeelden en teksten, waren ze simpelweg door geweld weggevaagd. Om te blijven bestaan, was er iets radicalers nodig dan alleen volharden (volharden = Sabr in Koran, is cruciaal voor het behouden van de authentieke religie van Allah): de kunst van de theologische gedaanteverwisseling. Men moest de eigen fundamenten (waarden en normen en hoe zij God zien)  durven verbouwen om niet ten onder te gaan. Dit proces heet: