Hoe het Westen Palestine heeft beroofd

Hoe het Westen de Arabieren heeft beroofd van Palestine.

Dat Palestina in de toestand is waarin het nu is, sinds het einde van de 2de wereld oorlog, heeft te maken met verschillende grote factoren. Deze factoren begonnen allemaal ver voordat de Joden problemen begonnen te krijgen in Nazi Duitsland. Het volgende is de opsomming die Google AI heeft gemaakt en zo wil ik het ook hier zetten, om te voorkomen dat men mij beschuldigt van anti-semitisme.

De geschiedenis van Palestina is een van de meest complexe ter wereld, gekenmerkt door een voortdurende wisseling van rijken en volkeren.

De Oudheid: Kanaän en de Vroege Koninkrijken

In de vroege oudheid (ca. 3000 v.Chr.) stond het gebied bekend als Kanaän. IsGeschiedenis +1

• Bewoners: De eerste bekende bewoners waren de Kanaänieten. Rond 1200 v.Chr. vestigden de Filistijnen (een "Zeevolk" waar de naam "Palestina" van is afgeleid) zich aan de kust, terwijl de Israëlieten zich in het binnenland vestigden.
• Bestuur: Rond 1000 v.Chr. stichtten de Israëlieten onder koning David een koninkrijk met Jeruzalem als hoofdstad. Dit viel later uiteen in de koninkrijken Israël (noorden) en Juda (zuiden). 

Wisseling van de Wacht: De Grote Rijken

Door de eeuwen heen werd het gebied een speelbal van wereldmachten vanwege de strategische ligging:

1. Assyriërs & Babyloniërs (8e-6e eeuw v.Chr.): Zij veroverden de Joodse koninkrijken en voerden grote delen van de bevolking in ballingschap.
2. Perzen (539 v.Chr.): Onder Cyrus de Grote mochten de Joden terugkeren en hun tempel herbouwen.
3. Grieken (332 v.Chr.): Alexander de Grote bracht de Hellenistische cultuur naar de regio.
4. Romeinen (63 v.Chr. - 4e eeuw n.Chr.): Na Joodse opstanden verwoestten de Romeinen Jeruzalem in 70 n.Chr.. De Romeinse keizer Hadrianus hernoemde de provincie Judea naar Syria Palaestina om de Joodse band met het land te verbreken. 

5. De Middeleeuwen tot de Moderne Tijd

   • Islamitische Arabieren (638 n.Chr.): Het gebied werd veroverd door het Arabische Kalifaat. De bevolking begon geleidelijk te "arabiseren" en over te gaan op de islam.
   • Kruisvaarders (1099 - 1291): Europese christenen stichtten tijdelijk het Koninkrijk Jeruzalem.
   • Ottomaanse Rijk (1517 - 1917): De Turken regeerden 400 jaar over Palestina. De bevolking was in deze periode overwegend Arabisch (moslims en christenen), met een Joodse minderheid. 

    

   De 20e Eeuw

   Na de Eerste Wereldoorlog viel het gebied onder het Britse Mandaat (1920-1948). Door toenemende Joodse immigratie en het opkomende zionisme ontstonden spanningen met de lokale Arabische bevolking, wat in 1948 leidde tot de stichting van de staat Israël en de daaropvolgende conflicten. 

De invloed van het Ottomaanse bestuur op de huidige grenzen is fundamenteel, omdat de moderne kaart van het Midden-Oosten direct is voortgekomen uit de administratieve indeling en de uiteindelijke ineenstorting van dit rijk. National WWI Museum and Memorial +1

1. Administratieve Voorlopers

Tijdens het Ottomaanse bewind bestond "Palestina" niet als één enkele politieke entiteit met vaste grenzen. Het gebied was verdeeld in districten (sanjaks) en provincies (vilayets): Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı (YTB)

• Noord-Palestina: Viel grotendeels onder de Vilayet van Beiroet.
• Centraal- en Zuid-Palestina: De Sanjak van Jeruzalem werd in 1872 een onafhankelijk district dat direct onder de centrale regering in Istanbul viel. Deze status legde de basis voor het latere concept van een apart territorium. Interactive Encyclopedia of the Palestine Question +2

2. De Rol van de Eerste Wereldoorlog

De huidige grenzen zijn grotendeels het resultaat van hoe de geallieerden (Groot-Brittannië en Frankrijk) de Ottomaanse provincies na 1918 onderling verdeelden:

• Sykes-Picotverdrag (1916): In dit geheime verdrag trokken de Europeanen lijnen op de kaart die vaak dwars door bestaande Ottomaanse gemeenschappen en landschappen liepen.
• Brits Mandaat: De Britten voegden de Ottomaanse districten van Acre, Nablus en de Sanjak van Jeruzalem samen tot het Mandaatgebied Palestina. De noordelijke grens met Libanon en de oostelijke grens met Jordanië (toen Transjordanië) werden in deze periode vastgesteld op basis van Britse en Franse belangen, niet op basis van oude Ottomaanse grenzen. National WWI Museum and Memorial +5

3. De "Artificiële" Grenzen

Veel historici beschouwen de huidige grenzen als "kunstmatig", omdat ze de eeuwenoude Ottomaanse vloeibaarheid tussen steden als Damascus, Beiroet en Jeruzalem doorbraken. De Ottomaanse indeling was gericht op belastinginning en lokaal bestuur, terwijl de huidige grenzen bedoeld waren om Europese invloedssferen te bakenen. MO* Magazine +3

Het Ottomaanse Rijk was simpelweg té groot om vanuit één plek (Istanbul) tot in detail te besturen. De sanjaks en vilayets waren hun oplossing voor een logistieke nachtmerrie.

1. Waarom deze verdeling?

• Controle en Belasting: Het rijk moest efficiënt belasting kunnen innen en soldaten kunnen rekruteren. Door het land op te delen, kon een lokale bestuurder (de Vali voor een vilayet of de Mutasarrif voor een sanjak) de orde handhaven namens de Sultan.
• Veiligheid: In gebieden als Palestina waren pelgrimsroutes naar Mekka en Jeruzalem cruciaal. Kleine districten zorgden ervoor dat lokale troepen snel konden reageren op bandieten of opstanden.
• De "Sanjak" (Vlag): Oorspronkelijk was een sanjak het gebied van een militaire aanvoerder die een eigen "vlag" (sanjak) mocht voeren in de strijd.

2. Het verschil tussen de twee

Je kunt het vergelijken met de moderne structuur van veel landen:

• Vilayet: De provincie (het grote geheel). Denk aan een staat of regio.
• Sanjak: Het district (de onderverdeling). Denk aan een provincie binnen die staat.

3. De uitzondering: Jeruzalem

Aan het eind van de 19e eeuw werd Jeruzalem een "Onafhankelijke Sanjak". Waarom? Omdat Europese machten (zoals de Britten, Fransen en Russen) zich steeds meer bemoeiden met de heilige plaatsen. De Sultan wilde deze inmenging persoonlijk in de gaten houden. Door Jeruzalem los te koppelen van de Vilayet van Beiroet en direct aan Istanbul te laten rapporteren, behield hij de maximale controle.

De invloed op nu

Omdat de Britten na 1917 de grenzen van het Britse Mandaat baseerden op deze bestaande Ottomaanse administratieve eenheden, bepalen de keuzes van de Sultans uit de 16e en 19e eeuw nog steeds waar de huidige grenzen van Israël en de Palestijnse gebieden liggen.

Het Sykes-Picot-verdrag van 1916 is misschien wel het meest invloedrijke (en beruchte) document in de moderne geschiedenis van het Midden-Oosten. Het veranderde de organische, eeuwenoude Ottomaanse indeling in de harde grenzen die we vandaag kennen.
De Geheime Deal
Terwijl de Eerste Wereldoorlog nog woedde, kwamen de Brit Mark Sykes en de Fransman François Georges-Picot bij elkaar met een kaart en een liniaal. Hun doel: het verdelen van de "erfenis" van het Ottomaanse Rijk.
De Blauwe Zone (Frankrijk): Kreeg de controle over wat nu Libanon en Syrië is.
De Rode Zone (Groot-Brittannië): Kreeg de controle over wat nu Irak, Jordanië en de havensteden Haifa en Akko is.
De Bruine Zone (Internationaal): Dit was Palestina (met name de regio rond Jeruzalem). Vanwege de religieuze gevoeligheid konden ze het niet eens worden over wie dit mocht bezitten, dus stelden ze internationaal beheer voor.